De gezondheidsstatistieken worden daar evenals hier in Nederland, nauwlettend in de gaten gehouden. Wat uitslagen betreft van heupscores en oogtesten worden deze in het clubmagazine gepubliceerd. De Deense fokkers hebben gemeend hun kleine populatie uit te breiden met diverse importen vanuit Zweden. Zo is ook Libby’s vader, Hammalgårdens Made in Sweden , "Svenne", als pup uit Zweden naar Denemarken gekomen. Hij is rechtstreeks uit Engelse lijnen gefokt. In Denemarken behaalde hij op een leeftijd van 26 maanden de titel Europees Kampioen en Kopenhagen Winnaar 1997. Wij kenden Libby’s moeder, Danebod’s Dagmar vanaf dat ze pup was. Zij voldeed voor ons aan het beeld wat wij van een Welsh verwachten. Bovendien had zij ook op exterieur gebied haar sporen verdiend. Deens kampioen en ook op het gebied van jachtproeven liet zij zich niet onbetuigd. Helaas is aan de fokkerij van kennel Danebod een einde gekomen, de bloedlijnen worden echter voortgezet in Denemarken en door Griffin’s Lodge hier in Nederland.

Met Libby heb ik heel veel gedaan, op allerlei gebied. Begonnen op de leeftijd van 9 weken met showtraining, naast natuurlijk de gebruikelijke puppycursus en gehoorzaamheidstrainingen. Hieronder leest u het c.v. van haar. Diverse malen ben ik met haar naar tentoonstellingen geweest, zowel in Nederland als in Duitsland, België en Denemarken. Zij is een hondje wat heel lang jong en jeugdig is gebleven. Dat kreeg ik ook te horen van de keurmeesters: nog een echte pup, heeft veel tijd nodig... Na zo’n 2 jaar werd ze wat meer volwassen wat zich direct uitte in het showwereldje. Van zeer goed ging ze steeds vaker uitmuntend behalen, en ook de plaatsingen bleven niet achter. Het jaar 1997 sloot ze af als beste teefje van de jongehondenklas, van 18 -24 maanden. De tendens zette zich voort en in 1998 werd ze beste teef van de openklas, 18 maanden tot 8 jaar. Dit is de showcompetitie van de WSSC, hier tellen de punten die je haalt op de nationale tentoonstellingen en de kampioenschapsclubmatch van de WSSC.
In het jaar 1999 beleefden we het feit dat Libby haar eerste kampioenschap behaalde, in België. Voor het eerst in onze showcarrière mochten we de erering in, we waren ook nog eens beste van het ras.
Na haar absentie wegens moederschap heb ik haar in 2000 en 2001 geshowd, niet onverdienstelijk. In België behaalde ze wederom 3 keer een kampioenschap en beste van het ras, en op de clubmatch van de rasvereniging in Nederland werd ze 2^e van de openklas teven met een inschrijving van 19. Daar ben ik heel tevreden mee, want de nummer 1 is de meest winnende Welsh van de laatste 2 jaar!
In 2001 ben ik diverse keren in Duitsland en België op de shows geweest. Dit werd beloond met kampioenschappen en beste van het ras plaatsingen. Op haar werkcertificaat na zou Libby zich Belgisch kampioen mogen noemen, voor de Duitse titel ontbreken nog twee punten.
Na 2002 is het even rustig geweest voor Lib. Rhonya was in huis en dus moest zij getraind worden. Anno 2004 werd Libby moeder van haar laatste nest, het L-nest. Dochter Milla bleef hier wonen en werd getraind.
In 2005 had Libby een fikse tegenslag toen een oude blessure opspeelde aan haar kniebanden. Drie maanden therapie waren niet voldoende, helaas moest ze een operatie ondergaan. Met nieuwe kniebanden werd Libby weer de oude. Ze kon weer rennen en had weer plezier in haar leventje. De zes maanden revalidatie wierpen hun vruchten af. Met dank aan Elma Bakker en Rolf Been!
In februari 2006 begonnen we aan een comeback in de showring, nu als veteraan van 10 jaar! Ze vond het geweldig, zij mocht weer mee met het vrouwtje, en de jongere dochter moest thuisblijven! Eindhoven 2006 was een show om nooit meer te vergeten. Niets verwachtend, gewoon lekker showen, laten zien hoe mooi een oude Welsh nog kan zijn op haar 10 jarige leeftijd! En Libby was mooi, ze stal weer de harten van alle andere Welsh exposanten en van de keurmeester. Ze kreeg de 1ste Uitmuntend in haar klas en mocht het ras in de erering vertegenwoordigen bij de Veteranen. En...... ze werd beste veteraan van de dag! Een dag om niet gauw te vergeten! Ze liep als een trein door die grote erering. Heerlijk een Welsh pur sang en dat op 10 jaar! We hebben toen besloten om door te gaan voor de net nieuw ingestelde titel Nederlands Veteranen Kampioen. Zo zijn we ook naar Goed geweest, waar ze het nog eens dunnetjes overdeed, en eindigde weer op het ereplateau, nu achter bordje 2. De derde titel behaalde ze in Leiden, en kreeg van keurmeester mw Erhart zelfs een reserve kampioenschap! Vanaf 1 april 2006 mocht Libby zich de eerste Welsh Springer hier in Nederland noemen die de titel Nederlands Veteranen Kampioen 2006 is! Voor mij als baas heeft ze dat meer dan verdiend! In februari 2007 is ze net 11 geworden, nu is ze met pensioen gegaan. De Tessa-Cup staat hier in de vensterbank, ook een beetje als eerbetoon aan een dierbare vriendin Tina ten Cate, die hem beschikbaar stelde aan de WSSC voor de beste veteraan teef ouder dan 10 jaar, maar dubbel en dwars verdiend door onze Lib! 

Eindhoven 2006: beste veteraan van de dag

Showen neemt niet de grootste plaats in, in het beleven van mijn hondenhobby. Op de eerste plaats zijn het mijn huisgenoten, m’n maatjes tijdens het wandelen. Een paar keer per jaar naar een tentoonstelling is leuk, de clubmatch van de rasvereniging als must. Met zo’n kleine 100 Welshen strijden om de beste van de match heeft wel iets. Bovendien is het een weerzien met veel Welsh eigenaren, en voor ons fokkers een goede graadmeter of we goed bezig zijn wat de fokkerij betreft.

Libby's bijbaantje

Sinds 2003 is Libby ook "gecertificeerd" als "medewerker" aan de Sophia-Snuffel Academie. Voorheen stond het bekend als Kind-Hond Project van de Sophiavereniging (Dierenbescherming). Via Hondenschool ELFA is zij diverse malen meegeweest met Elly Faber en mij naar diverse Basisscholen om daar de jongste kinderen te leren hoe om te gaan met een hond. Kijk bij foto's voor de artikelen die hierover zijn gepubliceerd.

Foto's